Fotografie is mijn hobby maar ook mijn therapie.
Een oude broek aan, kaplaarzen aan mijn voeten en mijn camera bij, stap ik de natuur in. Ik ga graag met mijn foto-vriendinnen op stap, maar alleen de natuur in gaan vind ik ook heerlijk. Ik ga waar het rustig is. Zee, strand, bos of een mooi natuurgebied, het maakt mij niet uit. Als ik maar kan fotograferen zonder dat ik gestoord word door een hond of een persoon die gezellig een praatje wil maken. Ik ben een sociaal mens, maar zodra ik ga fotograferen ben ik dat opeens niet meer. Hahaha.
De zon moet nog opkomen en er staat geen wind. Wat ik alleen hoor is het water of de vogels. Hier word ik al ontspannen van. Ik ga op zoek naar een onderwerp welke ik met mijn camera vast wil gaan leggen. Ik bevestig mijn camera op mijn statief en ga beginnen. Al snel ben ik helemaal ontspannen en ben ik alleen in het hier en nu. Het “geluk hormoon” is er ook bij zodra ik een mooi beeld zie ontstaan op mijn schermpje.
Na afloop ben ik erg moe van de inspanning en toch voel ik me ontspannen en blij. Fotograferen is voor mij een mindfulness sessie. Ik zal je uitleggen waarom.
Al mijn hele leven ben ik ziek. Als kind zwaar eczeem en astma. Regelmatig heb ik in het ziekenhuis gelegen. Als 8-jarig kind heb ik een verkeersongeluk gehad en heb ik 3 maanden in het ziekenhuis gelegen. Niets ernstigs, maar wel ingrijpend voor een jong kind.
Sinds mijn twintigste heb ik problemen met o.a. mijn rug en andere gezondheidsproblemen waaronder een lever die niet goed werkt. Kinderen krijgen was ook niet voor mij weggelegd. Door een verkleving aan mijn eileiders zou ik niet op de natuurlijke manier zwanger kunnen raken. Wij stonden op de lijst voor een ivf-behandeling, toen bleek dat ik toch, geheel onverwacht, op de natuurlijke manier zwanger was geworden. Wat waren wij blij en wat was het welkom. Helaas na bijna het einde van mijn zwangerschap werd onze zoon levenloos geboren. Gelukkig raakte ik weer zwanger en kregen wij onze zoon Fabian.
Naast mijn gezondheidsproblemen hakte dit er mentaal erg in. Niet lang daarna werd ik volledig afgekeurd vanwege mijn gezondheid.
Inmiddels is mijn rug en lever er niet beter op geworden. Wat de toekomst zal brengen weet ik niet. Maar ik leef nu!
En fotograferen helpt mij hierbij. Fotografie is mijn hobby, mijn passie maar nu ook mijn therapie. Zodra ik aan het fotograferen ben, vergeet ik alles en ben ik blij. En dat is heel belangrijk!
Aan het begin van het jaar ben ik onder behandeling geweest bij een revalidatiecentrum. Daar heb ik geleerd naar mijn lijf te luisteren. En vooral te blijven fotograferen. Het deed en doet mij erg pijn, als buitenstaanders mijn gezondheid in twijfel trekken omdat ik wel kan fotograferen. Naar die mensen trek in denkbeeldig een middelvinger op. Ik ben blij dat de medewerkers van De Lindenhof mij hebben gestimuleerd om te blijven fotograferen.
Als je altijd pijn hebt is het juist heel belangrijk om iets te doen wat je heel leuk vindt om te doen en waar je energie van krijgt. En dat is voor mij fotograferen. Ik neem het voor lief dat ik na een paar uurtjes fotograferen die dag en eventueel die dag erna niet meer kan afspreken met iemand en dat ik moet gaan rusten.
Ik ben al een tijdje bezig met een fotoserie. Deze ga ik noemen: Je bent zo mooi en goed als je bent. Ik hoop die in de toekomst met jullie te kunnen delen.
Mijn levensles is dus, dat je goed bent zoals je bent en dat je vooral dingen moeten doen die JIJ belangrijk vindt voor jezelf!
Groetjes,
Marjolein
